|
پژوهشكده مطالعات راهبردي به منظور توسعه حوزه پژوهشي در خصوص مسايل
بنيادين جامعه ايران و با هدف ارتقاء جايگاه و تعميق مطالعات بومي در زمينه
مسايل استراتژيك و امنيت ملي، از بهار 1377 اقدام به انتشار فصلنامه
مطالعات راهبردي نمود تا محملي براي پيوند ميان حوزه علمي و نظام
تصميمگيري و اجرايي كشور باشد. فصلنامه مطالعات راهبردي در دوره نخست خود
با انتشار يازده ويژهنامه، موضوعاتي چون قوميت، توسعه، جامعه مدني، فرهنگ،
رقابتهاي سياسي، جمعيت و خشونت، مسايل ايران و آمريكا، ايران، آسياي ميانه
و قفقاز، حقوق، نظم و امنيت و منافع ملي را با تأكيد بر ملاحظات استراتژيك
و امنيتي و با تمركز بر مسايل ايران به بحث و بررسي گذارد كه در مجموع گام
مهمي در غنابخشي به مطالعات استراتژيك در جمهوري اسلامي ايران به شمار
ميرود.
پس از اين
دوره و با گسترش و تقويت جريان مطالعات راهبردي در ايران، فصلنامه تلاش
نمود تا با اتخاذ رهيافت مفهومي و با تأكيد بر مطالعات پايه به مسألهشناسي
و روشيابي در خصوص مهمترين موضوعات راهبردي در ايران امروز بپردازد. نتيجة
اين سياستگذاري انتشار شش ويژهنامه بود كه به ترتيب عناويني چون «جهاني
شدن»، «مهاجرت نخبگان»، «ايمان و ايمني»، «روش و نظريه در مطالعات
استراتژيك»، «11 سپتامبر» و «نابرابري» را دربرميگرفت.
در دوره
جديد و از تابستان 1382 فصلنامه مطالعات راهبردي بر اساس موازين و مقررات
وزارت علوم، تحقيقات و فناوري در چارچوبي جديد و در دو حوزه «مقالات علمي»
و «نقد و بررسي كتاب» به بررسي مسايل استراتژيك از منظري بومي در سطح
داخلي، منطقهاي و جهاني ميپردازد. بر اين اساس تلاش بر آن است تا
استانداردهاي علمي و پژوهشي فصلنامه ارتقاء يافته و به مثابه نشريهاي
تخصصي در حوزه مطالعات استراتژيك و امنيتي فعاليت نمايد. |